سندروم تونل کارپال چیست و چه علامتی دارد ؟

 
 
 
 
سندروم تونل کارپال

 

علت بروز و درمان سندروم تونل کارپال

سندروم تونل کارپال (CTS) وضعیتی است که می تواند موجب درد, خارش, بی حسی و ضعف در انگشتان و انگشت شست شود و به طور خاص, سندرم تونل کارپال تراکم عصب میانی واقع در مچ می باشد که این عصب, احساس در انگشت شست, سبابه, انگشت میانی و حلقه را تامین می کند.

سندروم تونل کارپال

تونل کارپال یک فضای کاملاً مشخص در کف دست نزدیک روی مچ است و دو دیوار این تونل توسط استخوان هایی شکل گرفته اند که از مچ پشتیبانی می کنند. سقف تونل, رباط صلیبی ضخیمی است و چند تاندون و عصب میانی از طریق این تونل عبور می کنند و فضا در این تونل زمانی کاهش می یابد که تاندون ها متورم یا رباط سفت شود و این گونه فشار داخل افزایش می یابد و جریان خون به عصب را محدود می کند و فشار زمانی قابل توجه می شود که مچ به طور کامل دراز و یا خم شده باشد .

پیش بینی سندروم تونل کارپال :

CTS اغلب بر هر دو دست تاثیر می گذارد و اگر درمان نشود می تواند منجر به آسیب دائمی عصب و ماهیچه شود اما با این حال با تشخیص زودهنگام و درمانش، شانس بسیار خوبی برای بهبودی کامل وجود دارد.

سندرم تونل کارپال ممکن است با استراحت و آتل بندی بهبود یابد و یا ممکن است به جراحی نیاز داشته باشد و فقط مهم است که قبل از این که آسیب عصبی و ماهیچه ای دائمی ایجاد شود، درمان شود.

همه موارد جراحی نیز یک سان نیستند، این تنها الگویی است که برای آموزش بیمار مورد استفاده قرار می گیرد.

سندروم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال چیست؟

سندروم تونل کارپال در فعالیت های روزانه:

سندرم تونل کارپال ممکن است در فعالیت های روزانه تغییراتی ایجاد کند، چون فرد با CTS دچار این مشکلات است:

  • اشیا بیش از حد از دستانش رها می شود .
  • در محکم گرفتن اشیا و فشار دادن اشیا دچار مشکل است.
  • در استفاده از دست برای انجام وظایف مشخصی مانند بستن دکمه پیراهن، نوشتن با یک خودکار یا باز کردن یک سرپوش شیشه ای مشکل وجود دارد.

شیوع سندروم تونل کارپال:

سندرم تونل کارپال بسیاری از افراد را تحت تاثیر قرار می دهد و در هر سنی ممکن است رخ دهد. CTS از علل غیر کاری معمولاً در دهه 50 سالگی خود را نشان می دهد در حالی که CTS ناشی از کار بین سنین 20 و 40 سال پیش می آید و این وضع در زنان رایج تر از مردان است.

اکتساب سندروم تونل کارپال:

برخی معتقدند که سندرم تونل کارپال مربوط به استفاده از کامپیوتر است و بسیاری از تولید کنندگان کامپیوتر شامل هشدار ها در مورد CTS در اطلاعات مصرف کننده خود می شوند، اگرچه هیچ ارتباط اثبات شده ای بین این دو وجود ندارد.

علائم سندروم تونل کارپال :

علائم سندرم تونل کارپال عبارتند از:

  • درد، سوزش، یا انگشتان بی حس ، به خصوص انگشت شست، سبابه و میانی
  • درد و بی حسی دست به خصوص در شب
  • احساس سوزش در تمام دست
  • احساس بی حسی در صبح یا روز که با لرزاندن دست خوب می شود
  • ضعف دستی اتفاقی و از دست دادن هماهنگی، به خصوص در صبح
  • دردی که از ساعد به سمت شانه ها بالا می رود
  • احساس ورم در انگشتان - - اگر چه ممکن است به طور آشکاری آماس کرده باشند

انگشتان بی حس

سوزش و بی حسی دست از نشانه های سندروم تونل کارپال

پیشرفت سندروم تونل کارپال :

CTS می تواند به طور ناگهانی یا به تدریج شروع شود و چنانچه در بخش سلامت نمناک گفته شد در ابتدا علائم رخ می دهند و می روند و معمولاً تحت تاثیر استفاده بیش از حد از دست قرار دارد و آنجایی شرایط بدتر می شود که فشار بر اعصاب بیشتر می شود و فرد ممکن است در تمام مدت احساس بی حسی کند.

شرایط با نشانه های مشابه سندروم تونل کارپال:

اگرچه بسیاری از شرایط پزشکی و فعالیت های مربوط به سندرم تونل کارپال شناخته شده اند اما اغلب بیمارانی که مبتلا به سندرم تونل کارپال هستند، هیچ مشکل پزشکی ویژه ای در رابطه با آن ندارند.

برخی شرایط که احتمال ابتلا به سندرم تونل کارپال را افزایش می دهد، عبارتند از:

  • اختلالات روانی
  • دیابت
  • پیری
  • آرتروز
  • بارداری یا استفاده از قرص های کنترل تولد (هر دو ممکن است موجب تورم در دست شود)
  • آمیلوئیدوز، بیماری که در آن یک ماده پروتئینی در ارگان های بدن جمع می شود

علل سندروم تونل کارپال :

بی حسی، سوزش و ضعف CTS به دلیل فشار بر روی عصب میانی است. این عصب، سیگنال هایی را بین دست و مغز حمل می کند. در مچ دست ، عصب میانه و چندین تاندون که به انگشتان و شست اجازه می دهد از درون تونل کارپ عبور کنند ، یک "تونل" است که توسط استخوان کارپال (مچ دست) و بافت دیگر ایجاد می شود.

معمول ترین علت CTS، تورم یا التهاب در اطراف تاندون ها و عصب است که فشار درون تونل کارپال را افزایش می دهد، این فشار افزایش یافته بر عملکرد عصبی میانه تاثیر می گذارد و باعث ایجاد نشانه های CTS می شود و در اغلب بیماران CTS، علت مشخص نیست.

با این حال هر چیزی که باعث تورم می شود یا فشار مداوم بر روی عصب میانی ایجاد می کند می تواند منجر به CTS و یا بدتر شدنش شود ، به خصوص اگر شرایط از قبل وجود داشته باشد.

علت سندروم تونل کارپال

علت بروز سندروم تونل کارپال چیست؟

عوامل احتمالی افزایش فشار بر روی عصب میانی نیز عبارتند از:

1. آسیب، مثل ضربه به مچ:این ممکن است یک یا چند استخوان کارپال را بشکند و به عصب میانه آسیب بزند.

2. بیماری های مربوط به ورم مفاصل، مانند روماتیسم مفصلی:این بیماری ها باعث درد و تورم مفاصل و دیگر قسمت های بدن می شوند و آن ها می توانند باعث تورم بافت های در تونل کارپال شوند که منجر به فشار بر روی عصب میانه می شوند.

3. فعالیت های کاری و سرگرمی هایی که به حرکت زیادی مچ و یا انگشتان نیاز دارند، به خصوص در ترکیب با فشار قوی یا چنگ زدن یا فعالیت هایی که شامل ابزارهای دستی لرزان یا ابزارهایی که فشار را بر پایه کف دست قرار می دهند سرو کار دارند که برخی از نمونه ها عبارتند از:

  • ساخت و ساز و نجاری
  • مونتاژ الکترونیک
  • عملیات اره بری و چوب بری
  • صندوق داری سوپرمارکت و اسکن کردن
  • فعالیت های مویی، کارهای کارخانه و کشاورزی و مکانیک ها و یا بافندگی
  • سوزن دوزی یا بافندگی
  • تایپ و یا هر گونه کار با صفحه کلید رایانه

تشخیص سندروم تونل کارپال :

برای تشخیص سندرم تونل کارپال، یک پزشک تاریخ پزشکی بیمار را بررسی کرده و دست و مچ را معاینه می کند و می تواند به دنبال قدرت، احساس و حساسیت دست برای کمک به تشخیص سندرم تونل کارپال باشد و سپس یک یا تمام تست های زیر را برای کمک به تایید تشخیص CTS انجام می دهد.

تست نشانه تینل:

پزشک به آرامی جلوی مچ را می زند و اگر این باعث خارش و یا درد در دست و یا ساعد شود، ممکن است به خاطر CTS باشد.

تست نشانه فالن:

پزشک از بیمار می خواهد تا مچ را تا جایی که می شود خم کند و این موقعیت را از 15 ثانیه تا سه دقیقه نگه دارد و اگر بیمار احساس خارش و یا درد کند، ممکن است به خاطر CTS باشد.

تست ایکس ری از دست ها و تست های خون ممکن است برای فهمیدن این که آیا مشکل پزشکی وجود دارد یا خیر انجام شود .

مطالعاتی به نام الکترومیوگرام و سرعت انتقال عصبی یا EMG به منظور تایید این که آیا شرایط خیف یا شدید است، نقشه کنترل عصبی و یا EMG را بررسی می کنند که این مطالعه الکتریکی همچنین می تواند به شناسایی سایر مشکلات یا بیماری هایی که ممکن است بر سندروم تونل کارپال تاثیر گذارد، کمک کند.

درمان سندروم تونل کارپال:

حالت های خفیف سندروم کارپال ممکن است با بریس ها، دارو ها، تزریقات یا تکنیک های مدیریت خود کار درمان شوند و موارد متوسط و جدی CTS گاهی اوقات با عمل جراحی درمان می شوند.

خود مدیریت:

تنظیم فعالیت های کاری روزانه تان می تواند به پیش گیری و یا تسکین علائم CTS کمک کند که در زیر چند روش وجود دارد و می توانید با به کار گیری آن ها به راحتی این کار را انجام دهید:

  • مچ و دست خود را هر از چند گاهی استراحت دهید.
  • کار های جایگزین را برای کاهش فشار روی مچ خود انجام دهید.
  • هرگونه فعالیت روزانه ، از جمله سرگرمی هایی که فشار زیادی به مچ دست شما وارد می کند ، تغییر دهید یا حذف کنید .

اگر فکر می کنید CTS شما ممکن است به خاطر فعالیت های شغلیتان باشد، با پزشک و مدیر خود صحبت کنید که آن ها ممکن است بتوانند به شما کمک کنند تغییراتی ایجاد کنید که مشکل را برطرف می کنند و این می تواند شامل تنظیم حوزه کاری شما و یا کاهش میزان زمان صرف شده در وظایف خاصی باشد و یک درمانگر حرفه ای نیز می تواند به شما کمک کند تا راه هایی برای اصلاح فعالیت های خود پیدا کنید یا اصلاح ابزار را پیشنهاد دهد تا فشار کمتری روی مچ شما قرار دهند .

رژیم:

CTS مربوط به کمبود ویتامین می تواند با ویتامین B6 درمان شود، اگر چه بیشتر بیماران دارای یک رژیم غذایی معمولی هستند و دارای نقص ویتامین قابل توجه نیستند.

دارو ها:

دارو های خوراکی ضد التهاب نظیر آسپرین یا ایبوپروفن می توانند تورم، التهاب و درد را کاهش دهند. همچنین استفاده از دارو های کورتیکواستروئید ها یا دارو های کورتیزون مانند در مچ ممکن است باعث کاهش تورم شود که موجب فشار بر روی عصب میانی می شود و این تزریقات اغلب باعث تسکین قابل توجهی برای بسیاری از افراد با CTS می شود .

درمان سندرم تونل کارپال

درمان دارویی سندروم تونل کارپال

جراحی:

برای موارد متوسط و شدید CTS، به طور کلی جراحی توصیه می شود و اگر چه بریس ها یا دارو ها ممکن است به افراد کمک کنند، اما تمام علائم درد، بی حسی و یا خارش را تسکین نمی دهند.

بدون جراحی برای تسکین فشار بر اعصاب، این نشانه ها ممکن است دائمی شوند و این روش به نام انتشار تونل کارپال رباط صلیبی عرضی را آزاد می کند تا فشار بر روی عصب میانه را کاهش دهد. این کار را می توان از طرق های زیر انجام داد:

  • یک برش از کف دست تا مچ.
  • یک برش محدود در کف دست.
  • آندوسکوپی تونل کارپال که با استفاده از یک دستگاه مخصوص فیبر نوری آزاد می شود.

دو گزینه آخر معرفی شده در سلامت نمناک طول جای زخم را کاهش می دهد که می تواند به بهبود سرعت کمک کند و این معمولاً یک عملیات ساده است که می تواند به طور سرپایی انجام شود و بعد از جراحی احتمالاً در عرض دو هفته از دست تان استفاده نخواهید کرد اما باید از فعالیت هایی که فشار زیادی بر روی مچ شما می گذارند، دوری کنید … معمولاً شما استفاده کامل از دست خود را حدود شش تا 10 هفته بعد از عمل جراحی به دست خواهید آورد.

(زمان بهبود ممکن است سه تا چهار ماه طول بکشد اگر افراد کار دستی زیادی انجام می دهند) محدودیت های هر فردی متناسب با فعالیت هایش متفاوت خواهد بود که محدودیت ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

رانندگی: اغلب مردم می توانند یک تا دو روز پس از جراحی رانندگی کنند.

نوشتن: اگرچه شما یک هفته پس از جراحی می توانید نوشتن را انجام دهید اما اغلب 4 تا 6 هفته طول می کشد تا به راحتی بنویسید.

چنگ زدن و کشیدن:فعالیت های سبک در طول 6 تا 8 هفته می تواند ممکن باشد اما قدرت کامل به مدت 10 تا 12 هفته باز نخواهد گشت و بررسی های ما نشان داده است که مقاومت در دست گرفتن برای افزایش تا یک سال ادامه دارد.

عوارض جانبی احتمالی و پیچیدگی های عمل جراحی عبارتند از :

  • درد در محل جراحی می تواند بسیار رایج باشد .
  • علائم می تواند حتی در موارد احتیاطی برای جلوگیری از لرزش بیش از حد یا خم شدن بعد از عمل بازگردند.
  • اگر چه آسیب عصبی در طول عمل جراحی بسیار نادر است اما می تواند رخ دهد ، به خصوص اگر عصب به دنبال یک مسیر غیر معمول در مچ دست باشد .
  • نتایج عمل جراحی به طور کلی خوب است اگر ضعف شدید ایجاد نشده باشد .

آتل یا بریس؟

از اتل مچ یا بریس ممکن است برای نگه داشتن مچ در یک موقعیت صاف در هنگام خواب استفاده شود . از حرکت شدید مچ جلوگیری می کند و اگر علائم روی فعالیت های روزانه شما ادامه پیدا کرد، ممکن است از شما درخواست شود که از اتل استفاده کنید که اتل به کاهش تورم کمک می کند و باعث CTS می شود. یک درمانگر حرفه ای می تواند از اتل استفاده کند که نیازهای شما را برآورده می کند .

یک گیره مچ نیز ممکن است برای علائم چند هفته یا چند ماه تجویز شود .